About the club 
Το 1995 πρωτοκυκλοφόρησε η barchetta.
Εκείνη τη χρονιά είχα το δικαίωμα από το νόμο να βγάλω δίπλωμα οδήγησης και φυσικά το έπραξα αμέσως.
Το πρώτο μου αυτοκίνητο ήταν ένα seat Marbella (της μητέρας μου) και αργότερα μερικές εκδόσεις Seat Ibiza (πάλι της μητέρας μου).
Κάπου στο 2001 και ενώ είχα ολοκληρώσει τις σπουδές μου και ετοιμαζόμουν για την στρατιωτική μου θητεία, μου σφηνώθηκε η ιδέα πως ήθελα ένα ανοιχτό, 2θέσιο αυτοκίνητο.
Τα οικονομικά "κυβικά" μου, δεν μου επέτρεπαν να στοχεύσω ψηλά.
Έτσι έπρεπε να διαλέξω κάτι μεταξύ MX-5, MG και φυσικά BARCHETTA.
Μόλις την πρωτοείδα, το κλικ μέσα μου ήταν άμεσο και δυνατό.
Ξεκίνησα τον αγώνα της περεταίρω ενημέρωσης, όχι και τόσο εύκολο για την εποχή, μιας και το internet ήταν σε βρεφικό στάδιο ακόμα και τον ειδικό τύπο για το χώρο του αυτοκινήτου, δεν είχα το χρόνο να τον παρακολουθώ συχνά.
Είχα όμως καταλήξει και ήμουν σίγουρος για το τι ήθελα.
Μια μαύρη barchetta με μπεζ δερμάτινα καθίσματα.
Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
Φεβρουάριος του 2003 και έχω πάρει και τυπικά το απολυτήριο.
Μια επαγγελματική επιλογή, μου δίνει την ευκαιρία να μαζέψω 9.000€ σε διάστημα 2,5 περίπου μηνών.
Ένα Seat Ibiza που ήταν στην κατοχή μου, πουλήθηκε άρων άρων για 2500€
Τα 11.500€ που μου ζήτησε ο προηγούμενος ιδιοκτήτης της είχαν βρεθεί.
01 Αυγούστου 2003 και η barchettούλα μου περνάει και επίσημα στην κατοχή μου.
Οι ζημιές αρκετές και ακριβούτσικες (από δικιά μου κυρίως ευθύνη) και ένα καλούτσικο τρακάρισμα ήταν ικανά να μου δείξουν τα «δόντια» της FIAT από νωρίς.
Ποτέ δεν με έκανε να την μισήσω όμως. Να πω «άντε με το παλιάμαξο, όλο λεφτά ζητάει».
Ίσα ίσα που ήταν ψυχοθεραπεία μου, σε αρκετές δύσκολες καταστάσεις που πέρασα.
Άνοιγα την κουκούλα, έβαζα την μουσική που μου αρέσει και ξεκινούσα τη διαδρομή προς άγνωστη κατεύθυνση.
Μόλις ένοιωθα καλύτερα, έπαιρνα τον δρόμο της επιστροφής.
Η αύξηση των μελών της οικογένειας, μου έσπειρε τις πρώτες σκέψεις να την αποχωριστώ κάποια στιγμή «όσο ακόμα περνάει η μπογιά της».
Πρώτη αντίδραση της Μαρίας «ούτε να το σκέφτεσαι» και σαν επιχείρημα «αν την δεις ποτέ ξανά στο δρόμο, στα χέρια άλλου, τι θα νοιώσεις μετά από όσα έχεις περάσει μαζί της;».
Κάπου εκεί μπήκε στη ζωή μας και η παρέα του barchetta club.
Είναι πλέον οριστικό και αμετάκλητο…
Η barchettούλα μας ΔΕΝ ΘΑ ΠΟΥΛΗΘΕΙ ΠΟΤΕ…
Κωστής…